Posts Tagged ‘vertrouwen’

“Wat ben je aan het doen?” vraag ik hem.
Ik wacht op jou, was zijn antwoord. Hij zat rechtop in zijn bed, te wachten. Rustig. Gewoon. Te wachten. Het verraste me enigszins. Hij heeft immers niet zo’n rustige natuur, zeker niet als het op zijn bed aan komt. Dan is hij zelden moe als het bedtijd is.  10 jaar. Dan is het bed altijd een landschap vol avonturen, die opduiken voor het slapen gaan.

Ik schrok ook omwille van de eerlijke onschuld van zijn antwoord. Hij was inderdaad aan het wachten op mij. Niets meer, niets minder. Geen verwijt, geen verontwaardiging, zelfs geen teleurstelling, nog niet. Het raakte me, hard en diep. Hoe vaak hoor je een volwassene zeggen dat hij wacht, zonder verontwaardiging?

We hadden om 21u afgesproken aan de rand van zijn bed. Het was immers vakantie. Dan mocht het iets later zijn. Sedert december lezen we, aan een ritme van ongeveer vier dagen per week, samen een boek. Twee hoofdstukken per avond, zo’n 15 à 20 bladzijden. 20 minuten. Ik lees voor, hij leest mee. Het is een ritueel dat zijn eigen plek heeft gekregen. In het half donker met enkel een nachtlampje op de tafel en een leeslampje naast het bed, lezen we de jeugdboekenreeks Torak en Wolf. Het verhaal, mijn stem, de nacht. De wereld van Torak komt dan tot leven. We zitten al aan het tweede boek.

Het was 21u15. Ik was te laat. Maar er was geen verwijt. Ik was te laat omdat ik deed wat volwassenen vaker doen. Voortdoen met wat ze bezig waren. Werken of nog snel het nieuws lezen, of zoals in mijn geval, mijn houtbewerkingsatelier opruimen. Ik zit er vaak de laatste tijd. En ik zit er graag. Zo graag, dat ik mijn zoon liet wachten. Ik had de keuze. Zoals we vaak de keuze hebben. Maar ik liet hem wachten. Ik had vroeger kunnen stoppen en onze afspraak respecteren. Het is een tip die ik, als adviseur in samenwerking, wel vaker geef. “Met simpele dingen toon je het meeste respect en bouw je de beste samenwerking. Door bijvoorbeeld op tijd te komen.” Ook mijn zoon lees ik wel eens de les. En hij laat het zich doorgaans welgevallen. Ik ben de leraar. Ik weet hoe het moet en dat denkt  hij ook.

Maar nu las hij me de les. Ongewild en onwetend. Door te doen wat ik zo vaak vraag. Hij was op tijd. Had hij maar gezegd “was je weer aan het werken?” Of zelfs “je bent weer te laat, papa!” Maar nee, hij suggereerde niets, niet met woorden, niet met zijn stem, niet met zijn houding. Hij vertrouwde erop dat ik er ging zijn. Ook al had hij de ervaring dat ik soms wel verzonken ben in mijn eigen wereld. Hij wachtte.

De leraar en de leerling. Ik ervoer plots wat het betekende: “de leraar en de leerling bewandelen naast elkaar het pad.” Hij grijpt ’s ochtends, als we naar school stappen, nog vaak naar mijn hand. Ik dacht al die tijd dat ik hem leidde, maar misschien en wellicht is het ook omgekeerd. De kracht van eerlijke onschuld. Of mildheid. Ik hoop dat hij het niet afleert.

Het schuim liep langs de rand van het bad omlaag. Het water stond op 4 vingers van de badrand. Veel mocht ze niet bewegen om geen zondvloed te veroorzaken. Maar het voelde o zo zalig aan. Warm water, geurende en vooral schuimende bad-gel en dit na een omslachtige vlucht en een helse rit met de bus door sneeuw en ijs. In een onbekende stad, in een onbekend huis.

“Wat is het toch anders”, lag ze te denken, terwijl ze het interieur opnieuw in haar opnam. Anders…Anders dan op haar werk bedoelde ze dan. Overdag was ze HR-medewerker bij een multinational. En ’s avonds danseres. Overdag ernstig en ’s avonds luchtig? Of was het andersom. Dat dacht ze vaak. Ze nam haar dansen ernstig. Geen klassieke dans, maar vrije expressie om het lichaam te laten leven. Wat is er belangrijker dan aandacht aan het lichaam schenken? “Je lichaam je groot verstand, je hersenen je klein verstand”, zei Nietzsche.

Anders… Haar job bestond eruit het Compensation & Benefit-plan van het bedrijf te beheren en dit aan de werknemers uit te leggen. Dat uitleggen betekende vooral weer eens de medewerker overtuigen dat er geen addertjes onder één of ander contractueel voorstel zaten. En controleren of de medewerker geen loopje nam met de regels rond de onkostennota’s, gebruik van GSM en diets meer.  Want regels zijn er immers om omzeild te worden.

Ze lag in een vreemd bad in een vreemd huis van iemand die ze amper kende. De maand ervoor had ze op een dansworkshop een buitenlandse danseres leren kennen. Toen ze beiden ontdekten dat ze naar hetzelfde dansfestival gingen in Stockholm, werd ze prompt uitgenodigd om bij haar te komen logeren. Alleen, de buitenlandse danseres zou er zelf niet zijn. Zij overnachtte met haar ensemble in een hotel. Maar de sleutel zou bij de buurvrouw liggen die op de hoogte zou zijn.

Het was vreemd, zo maar binnen komen, heel alleen in een huis dat je niet kent. Op zoek naar de lichtschakelaar. Ontdekken waar de verschillende vertrekken waren.

Het was inderdaad helemaal anders. Hoe ze van een wildvreemde het directe vertrouwen genoot om zomaar een huis te betrekken, zonder contracten, zonder procedures.

Ze stelde vast dat dit vertrouwen had geresulteerd in een groot respect voor het huis dat ze betrad. Ze liep er in rond alsof ze in een porseleinkast zat. Helemaal anders dan de hotelkamer waar je ongegeneerd met je schoenen op het bed ploft omdat je deze immers via een overeenkomst tot de jouwe gemaakt had voor een nacht. Wat vertrouwen allemaal niet kan doen…

Er waren geen deuren in het huis. Geen binnendeuren wel te verstaan. Die had de danseres laten verwijderen. Wel een buitendeur, hoewel die niet echt naar buiten leidde. De studio van de danseres was immers een onderdeel van een groot herenhuis dat door drie bewoners werd bewoond. Elk zijn eigen leefruimtes, maar met een gemeenschappelijk toilet en badkamer op de gang.

Omdat de danseres op haar privacy gesteld was, had ze toch een eigen bad in haar deel van het huis geïnstalleerd. In de keuken nota bene. Een oud gietijzeren ligbad, geplaatst op betonblokken, omdat de afvoer er onderdoor moest kunnen. En met een darm werd het water van het spoelbekken omgeleid naar het bad.

Daar lag ze dan. Naakt in een vreemd huis in een keuken in een ligbad op blokken, zonder binnendeuren. Ze had toch even getwijfeld of ze wel een bad zou nemen. Maar de geur van het vliegtuig zat teveel in haar ranke danslijf. Dan toch maar het bad in. Maar wel met veel schuim. Je wist immers maar nooit…haar vertrouwen was dan toch nog niet zo groot. Daarvoor was ze nog teveel C&B-manager en te weinig danseres.

We gingen tot waar de hemel begint, vrij, letterlijk als een vogel. Hij had ons meegenomen in zijn droom, zijn passie. En zo was zijn droom die dag ook een beetje de onze geworden. Hij vloog al 8 jaar. Met sportvliegtuigen. Had hij geleerd toen hij even veel vrije tijd had. En nu nam hij ons mee. In de winter, tussen pot en pint, had hij het ons voorgesteld. Of we geen zin hadden om eens kennis te maken met de sportvliegerij. Toen al zag je het vuur in zijn ogen branden.

En zo kwam het dat wij enkele maanden later met z’n zessen wat aarzelend verzamelden aan een klein vliegveld. Hij vertelde ons over wat ons te wachten stond. Zo zorgvuldig was hij als bezeten. Geboeid leerden we alles over kompassen, frequenties, hoogtes, snelheden, luchtdruk. Zijn hobby zat vol gecertificeerde kennis en wetenschap. Wat later had hij het over verschillende types luchtverkeersleiders, de professionals en de andere. Toen ik hem vroeg naar het verschil tussen beide antwoordde hij: “vertrouwen”. Bij de professional krijg je vooral vertrouwen bij wat hij je vertelt. En dan vlieg je meer ontspannen, zekerder. Ik schrok. Ik dacht dat een professional misschien gewoon meer wist. Ik stelde opnieuw vast dat zelfs in een wereld waar kennis, afspraken en procedures van levensbelang zijn, er nog altijd iets is dat nog belangrijker is: vertrouwen. Ik moest opnieuw denken aan die onderneming die haar personeel bijzonder helder had uitgelegd waarom de veranderingen moesten worden doorgevoerd. Maar niemand had vertrouwen in de boodschapper. Het klonk niet goed. En natuurlijk werkte niemand ontspannen. U weet wat ik bedoel. En ze werken er nog altijd niet ontspannen.

Vertrouwen kan je niet meten. Vertrouwen is geen kennis. Vertrouwen is een gevoel. Hij kon niet vertellen waarom hij die stem van de professional, die hij slechts enkele seconden hoorde, vertrouwde. Voor gevoel bestaan geen meetbare attributen. Net zomin kon ik uitleggen waarom wij allemaal vertrouwen in hem hadden voor hij met ons ging vliegen. We deelden een gevoel en dat gevoel was goed. Het werd een schitterende dag.

Ik wens u een zomer vol vertrouwen. Vertrouwen in de dochter die met heldere afspraken naar haar eerste strandfuif mag. Vertrouwen in de taxichauffeur die u met de juiste route naar uw hotel zal brengen. Vertrouwen in de restauranthouder die u zijn beste wijn aanprijst. Vertrouwen in uw partner die u de reisweg aanwijst. Het is de weg naar daar waar de hemel begint.
O ja, voor ik het vergeet. Je krijgt het makkelijkst vertrouwen als je er geeft.

Geniet van de vakantie! We zijn er eind augustus terug met nieuwe verhalen.

Voor haar zat een koppel hartstochtelijk te zoenen.  De zoen duurde lang, heel lang. De Kiss & Ride-parkeerplaats aan het station werd  ten volle benut. Maar dat zag ze allemaal niet. Ze zat in haar auto voor zich uit te staren. Te wachten tot de Zoeners er genoeg van hadden en de baan wilden ruimen. Ze was ook niet ongeduldig. Daarvoor was ze te diep in gedachten verzonken. Verdoofd keek ze door de voorruit van haar auto. Op de radio had ze net het bericht gehoord. Haar bedrijf was het hoofdpunt van het ochtendnieuws. Volgens de nieuwslezer had haar bedrijf zeer slechte diensten geleverd aan de Overheid. De software die besteld was om de overheidsdienst te moderniseren, was na meerdere jaren nog steeds niet geheel opgeleverd en wat er van geïnstalleerd was, bleek niet te voldoen aan de behoeftes. En nog steeds volgens hetzelfde nieuwsbericht was haar bedrijf eenvoudig uitgedrukt geheel onbekwaam. Het ochtendnieuws is de schandpaal van de 21ste eeuw. Elke ochtend wordt er wel iemand anders aan genageld die dan tijdens de daaropvolgende verdiepende programma’s kan worden bekogeld. Om 8u, zonder kans op weerwoord, voor het oor van gans Vlaanderen. Je zou van minder het gevoel krijgen net een uppercut te hebben moeten incasseren.

Vorig jaar had ze nog fier als een gieter met haar vrienden gevierd in café De Ossekop op haar aanstelling tot analist bij het bovengenoemd bedrijf. En dan nog in een heel belangrijk project voor de Overheid. Haar ouders waren ook zo trots. Ze zou een sleutelfunctie innemen tussen de programmeurs en de “gebruikers”. Een jaar later had ze wel ondervonden dat het niet zo vlot ging maar ze had een goeie band opgebouwd met haar tegenpool bij de overheid. En ook al ging het niet echt  goed, ze verstonden elkaar, er was een groot vertrouwen gegroeid en ze deden alle moeite om de problemen die er waren op te lossen. Vanaf vandaag behoorde haar collega nu weliswaar tot het kamp van de “slachtoffers” en waren ze, als je het nieuwsbericht mocht geloven, geen vrienden meer. Zij behoorde tot de Incompetenten, haar collega tot de Oubollige Gebruikers die niet weten wat ze willen en niet flexibel zijn naar de informatica toe. Het nieuwsbericht maakte geen melding van hun beider vlijt en betrokkenheid in hun job.

O ja, ze vond dat haar bedrijf zich wel eens durfde aan te stellen als het met grootse eindejaarsevenementen aankwam om de klant te lijmen. En omgekeerd vond haar collega dat haar “Dienst” inderdaad af en toe wat veel tijd nodig had om in te zien dat informatie echt wel verandering vereiste. Maar al bij al bleven het aan beide kanten groepen van mensen die zich inzetten, de ene dag al meer dan de andere.  Niets daarvan in het nieuwsbericht.  Plaats voor nuance was er niet. Het nieuwsbericht is als een potloodstudie voor een schilderij. Je ziet ergens wel wat het moet voorstellen, maar de echte emotie die het doek moet afstralen, ontbreekt geheel.

En daar zat ze dan. De ene dag nog als een gek bezeten om haar werk (ook al voelde het soms aan alsof ze in een moeras ploeterde), de andere dag zich quasi schamend om te moeten zeggen dat zij inderdaad voor dat bedrijf in het nieuws werkte. Wat zouden haar ouders nu wel zeggen.

Alleen het koppel voor haar trok er zich niets van aan. Die zoenden alsof hun leven er vanaf hing. Plots merkte ze het vurige paar op toen de vrouw halsoverkop uitstapte, terug naar binnen boog voor een laatste kus en dan snel haar jas rechttrok. Ze lachte en heel even vergat ze de oorlogszone waar ze naartoe aan het rijden was.