Posts Tagged ‘verkeersslachtoffers’

Ik reed op de R4 – dat is de ring rond Gent die niet als ring aanvoelt. De lus is immers groot en kronkelig, de afritten onvoorspelbaar ver of te dichtbij. In de buurt van één van de afritten staat een auto met richtingaanwijzer aan (en uit) op de parkeerstrook die meer weg heeft van een pechstrook. België is immers het land waar men grote lange wegen heeft met vier rijvakken, die toch geen snelweg zijn want onverwacht verschijnen straten en verkeerslichten. Je mag dan, volgens het verkeersreglement, zonder probleem parkeren langs dergelijke net-niet-snelweg.

Ter hoogte van de wagen zie ik vanuit de verte twee personen op de middenberm. Ik zie ze omdat ze die verplichte fluo hesjes dragen. Ik weet niet waarom hiervoor het woord hesje moest bedacht worden. Ik denk dat het gaat om twee technici die iets aan het herstellen zijn voor het verkeerslicht enkele meters verderop. Of landmeters. Je komt deze ook zo vaak tegen langs onze wegen.

Als ik ter hoogte van de twee hesjes kom, constateer ik dat het om twee ouders gaat. Een man en een vrouw. Ze wieden de ruimte rond het herdenkingskruis van een verkeersslachtoffer. Ze leggen verse bloemen. Ik had dit nog nooit gezien. De kruisjes en platen zien we allemaal maar al te vaak langs de weg. Nooit eerder dacht ik na over wie dit gaat. Het menselijk leed wordt me vanop de eerste rij getoond. Het treft mij recht in het gezicht.

Ik vervolg mijn weg en werk mijn dag af. ’s Avonds, in de zetel, zie ik dat beeld van deze twee mensen, hun leed in fluo gehuld, opnieuw voor me. Het laat me niet los. Ik moet hier iets mee. Ik moet dit opschrijven. Dit is belangrijk. Maar waarom? Ik schrijf vaak over wat ik zie, probeer er dan inzichten uit te halen en deze met de lezer te delen. Nu is er de schroom om dit beeld aan te wenden om een boodschap te verkondigen. Dit beeld is te fragiel, te persoonlijk om zomaar te gebruiken. Dus zoek ik geen inzicht, geen les en geen moraal. Maar schrijf ik het wel op. Gewoon om te tonen dat ik het gezien heb en dat het me trof. Gewoon om deze mensen zichtbaar te maken voor mijn lezers. Dat lijkt me zinvol.