Posts Tagged ‘menselijkheid’

Moegestreden staan ze naast elkaar. Schouder aan schouder. Stil. Zonet werd hij nog door hem belaagd. Microfoon onder de neus. Provocerende vraag, waarvan het antwoord al gekend was. Vraag zonder waarde. Maar de studio vroeg erom. Kijkers kijken allang niet meer op. Ze hoeven de antwoorden ook niet meer. Even overbodig. De journalist en zijn onderwerp. Samen in de lift. De dag zit erop. De camera′s draaien niet meer. En dus is het stil. De microfoon opgeborgen. En rijden ze de rit samen naar beneden. Denkend aan thuis. Dit keer zal het niet zo laat zijn. De kinderen zijn nog op. Het eten opgewarmd. Beide gezinnen zullen hen al gezien hebben, in het journaal. Live, maar toch niet echt.″ Waarom die meneer boos was?″ De jongste beschermt zijn vader. Noch hij, noch de journalist had dit ooit gedacht. Allebei idealisten. De één wou de ideale wereld bouwen. De ander zou de waarheid zoeken. Mooie idealen maken harde jongens. Die ideale wereld is verder af dan ooit. Stil. Nog vijf verdiepingen. Hun kroost zit nu vooraan in de gedachten. ″Het is morgen zijn verjaardag″, zegt hij plots over zijn jongste. ″Onze dochter vorige week″, antwoordt hij. ″Ze-Vijf-ven″ zeggen ze in koor. Een korte lach van ernstige mannen. Een nieuwe band is gesmeed. Nog drie verdiepingen en de sfeer is menselijker, warmer. Onder twee kleine zinnen ontdekten ze een stukje mens bij elkaar. De lift stopt. Deur gaat open. En voor het eerst geven ze elkaar spontaan een hand. ″Nog een fijne avond″, zegt hij. ″Tot morgen″, zegt de journalist. Er is elke dag journaal.