Posts Tagged ‘magazijnier’

Het was 19u30. Zowat iedereen had het kantoor verlaten. De werkplateau’s waren leeg. Wandelen tussen de lage schotjes van de vierkante kantoortjes, de cubicles heten die, had iets van het wandelen in een stad waar iedereen halsoverkop was gevlucht. Hoewel de “cleandesk policy” de standaard was, zag je her en der nog een kop koffie staan, een map ergens op een tafel. Partners, maar vooral veel kinderen en kleinkinderen brachten, schots en scheef, kleur op de grijsbruine muurtjes. Sporen die bevestigden dat het leven, het echte leven, zich buiten deze muurtjes afspeelden. Het hield hem bezig…leven de mensen wel genoeg hier op kantoor? Speelde zijn melancholie hem parten? Of was het werkelijk zo dat iedereen precies wegvluchtte eens het vijf, zes uur was? Hij liep alleen.

Eric kwam aan bij het magazijn. Er brandde, zoals doorgaans, nog licht. Geen noodverlichting zoals in de kantoren, maar fel, koud neonlicht. Het magazijn had geen ramen. Enkel een poort, maar die was dicht. Om één of andere reden had dit magazijn plots toch iets gezelligs. Er speelde nog een radio op de achtergrond. Waarschijnlijk vergeten af te zetten, in hun haast om naar huis te kunnen lopen, zette hij zijn gedachtetrein voort.

Hij liep langs de rekken en zag plots dat er iemand was. De hoofdmagazijnier was nog bezig de laatste vracht die was toegekomen te stockeren. Hoe heette hij ook al weer?

Luk, de magazijnier, zag hem ook. De directeur met een droefgeestig gezicht tussen de rekken van zijn magazijn. Ze spraken mekaar nooit, kenden elkaar niet. Maar het gezicht sprak boekdelen.

“Niet piekeren!” riep Luk Eric toe, terwijl hij een pallet papier op het rek plaatste.
Eric glimlachte. In minder dan een seconde zag Eric dat het goed was. Hij stak zijn hand op, draaide zich om en wandelde tevreden naar buiten. Toch een tof bedrijf waar hij werkte.