Posts Tagged ‘inspiratie’

Het regende boten en tonnen(*). En dat deed het al enkele dagen. En toch lachte hij breeduit. De bezoeker voelde zich meteen welkom. Ook al was het weer grauw en de gebouwen eerder saai dan inspirerend. Lange rechte gangen met grote ramen die inkijk gaven in de kantoren. Ze liepen doorheen de assemblagehal waar half-afgewerkte producten hoog in de lucht van lijn naar lijn zweefden. Alles keurig en bijzonder efficiënt. Een toonbeeld van een moderne fabriek die veel aandacht had voor productiviteit. En toch lachte hij breeduit. Het leek een contradictie. Je zou denken dat een bedrijf dat zich zo afgemeten inricht, waar geen bloempot verkeerd staat, elke vorm van menselijkheid buiten de poorten van het fabrieksterrein zou houden. Maar niets bleek minder waar. Waar hij ook met de lachende bedrijfsgids kwam, steeds werd hij, weliswaar vooral keurig, maar met aandacht begroet en, het viel op, steeds werd ook de gids door zijn collega’s hartelijk begroet. Geen gebrom van: weer één die komt storen. Het was de vraag die zich langzaam vormde in zijn hoofd als journalist voor een gerenommeerde zakenkrant: hoe komt het dat men hier zo vriendelijk is in een bedrijf dat met militaire discipline lijkt te zijn georganiseerd? Niet dat militairen niet vriendelijk kunnen zijn, maar toch.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. In de grote vergaderzaal, die van de directie, stond de directeur hem op te wachten. Opnieuw keurig, in het klassieke donkere pak waar zowat 90% van de managementbevolking zich in hult.  Hij leerde dat het bedrijf slechts één prioriteit had: kwaliteit. Nu is dit weerom niet de meest inspirerende prioriteit waar je het van binnen warm van krijgt. We werden ondertussen allemaal aan kwaliteitsprocessen onderworpen en zelden waren ze motiverend. Maar kwaliteit was hier meer dan een managementbedenksel. Kwaliteit was hier als het ware een religie. Al 112 jaar liepen hier producten van zeer hoge kwaliteit van de band. En kwaliteit werd nooit gecompromitteerd. Steeds stond kwaliteit voorop en moest al het andere, van technische snufjes, trendy vormen, snelheid van productie of onderhandelde schapruimte in de winkel, wijken voor dat ene kenmerk. Elke dag werd over kwaliteit gepraat en elke dag werd kwaliteit gecontroleerd. De kwaliteitsmantra.

En dat was zo inspirerend. Die vastgehouden aandacht voor kwaliteit. Die aandacht, daar ging het om. Slechts één prioriteit, één focus, één boodschap. Geen drie, vier of godbetert 10 kernwaarden waar een beetje onderneming zich gedurende een jaartje beweert voor te willen inzetten.  Eén volgehouden waarde.  Deze werd niet alleen meegedeeld, maar beleefd door alle geledingen van het bedrijf. Over een periode van 112 jaar had die focus het bedrijf en al haar producten een legendarische reputatie opgeleverd, waar iedereen trots op was. En waar geen marketingactie tegen op kon. Eén focus, één prioriteit. Het vergde moed en doorzetting om dit 112 jaar vol te houden. Maar het was die oprechte vastberadenheid die er uiteindelijk voor zorgde dat de gids, zelfs in de gietende regen, met een warme menselijkheid die vreemde bezoeker verwelkomde.

(*): het regende boten en tonnen is Catalaans voor ”het regent oude wijven”. In het Catalaans klinkt deze uitdrukking minder beledigend voor oudere dames.

Tekst geïnspireerd op het krantenartikel  “Miele Grazie” uit de Financieel Economische Tijd van 3/1/2012. Van Miele vernamen we dat ze ondertussen reeds 112 jaar bestaan, en niet 102 zoals in het artikel vermeld werd.

Ze hadden hem gezegd dat er iets aan hem veranderd was. Plotsklaps. Eergisteren was het er nog niet. Gisteren was hij er niet en vandaag was hij een ander mens geworden. Zelf had hij het ook gevoeld. Gisteren al. Na de opleiding was hij vol energie huiswaarts gekeerd. Doorgaans was hij, net zoals zovelen, moe en uitgeteld na een lange dag luisteren. Maar niet nu. Nu had de opleiding hem opgeladen. Perfect en compleet.

Hij vroeg zich af wat er aan hem veranderd was. Hij had dan wel in zijn opleiding nieuwe dingen geleerd, maar dat bleek het niet te zijn. Het was de manier waarop hij daar nu stond. Zijn houding was anders. Tot gisteren was hij zoals alle anderen. Hij werkte met plezier en zelfs hard en redelijk toegewijd, zeven op tien zou hij van zichzelf zeggen. Niet zo toegewijd als zijn zoontje die voetbalde. Dat was een negen op tien. Net geen tien op tien, want iets te vaak, meer dan hij aanvaardbaar vond, wou het jongetje niet naar de training. Een tien op tien zou staan springen om geen enkele training te missen. Zeven op tien, dat was zoiets als je job net goed genoeg doen, af en toe zelfs een, weliswaar kleine, extra inspanning leverend, maar zeker niet zo zot als jonge hyperactieve High-Potentials die nog altijd dachten dat hun aanwezigheid niet gewoon relevant maar echt essentieel was.Wat was er dan veranderd? Hij straalde zijn vak uit. Hij stond te popelen om de poëzie van zijn job, heftruck-ploegbaas, te debiteren. Al van ′s ochtends, toen de nachtshift zijn laatste uren draaide en hij al was opgekomen, moest hij het hen vertellen. En het werkte. Begeesterend stond hij te vertellen en met zijn armen te zwaaien. De ploeg keek enigszins vermoeid en verbaasd toe. Maar ook zij geraakten een beetje besmet met zijn enthousiasme en gingen goedgeluimd die ochtend naar huis, dromend van wat hij de mooiste heftruckroute door het magazijn noemde. Niet zomaar de efficiëntste of effectiefste. Hij gebruikte het woord mooiste. Het uitzicht was nochtans behoorlijk monotoon tussen al die rekken. En hij had het over het dansen van zijn heftruck, in plaats van over de draaicirkel.

Hoe kwam dat? Vanwaar die inspiratie? Zijn docent. De docent van de cursus was bijzonder. Hij was uiteraard deskundig. Hij kende zijn onderwerp en hij was pedagogisch onderlegd. Dat is immers de minimum deskundigheid die je mocht verwachten van een docent. Dat je iets weet en dat je ook weet hoe je dit nu moet uitleggen.

Deze docent was naast deskundig, ook echt gepassioneerd. Hij vertelde met gevoel over zijn vak. Hij liep over van liefde voor de heftruck en de wijze waarop je ze allemaal kan inzetten. En hij had ervaring. Hij was ooit zelf heftruckchauffeur geweest.

Hoe hij daar stond was in geen lijstjes te vatten. De klas had het gemerkt toen ze het obligate appreciatieformuliertje moesten invullen over de cursus. Het blaadje voelde bijna als een belediging aan. Kwaliteitscontrole heette het blaadje. Maar hij oversteeg dergelijke kwaliteit. De impact van zijn lesgevende stijl was in geen cijfer te vatten.