Posts Tagged ‘genieten’

Ze stond voor het raam. John Lennon was net dertig jaar dood. Ze wist, zoals zovelen, nog waar ze toen was. In het ziekenhuis, als veertienjarig kind herstellend van een kleine ingreep. Ze hield van Lennon en van The Beatles. Tijdens één van haar meer recente managementopleidingen was ze Lennon nog enkele keren tegen gekomen. “Life is what happens when you are busy making other plans”, is een vaak gebruikt citaat om al dat doordacht strategisch denken een beetje in perspectief te zetten.

Onwillekeurig moest ze nu aan Lennon denken. Niet omdat zijn dood herdacht werd, maar omdat zij, dertig jaar nadat Lennon vermoord werd, opnieuw in het ziekenhuis lag. Ze was aangereden door een auto. Op het zebrapad. Dat wist ze niet. Dat had men haar verteld. Voor het eerst in haar leven wist ze bewust dat ze iets niet wist. Een periode van ongeveer vier uur was helemaal niet in haar geheugen aanwezig. Ze wist niets van het uur kort voor het ongeval en van de drie uren erna. Drie uren weg. “Hoe voel je je?” had haar moeder gevraagd. “Goed” had ze naar waarheid geantwoord. Op wat schrammen na die wat pijn deden, voelde ze zich goed. Ontspannen zelfs. Ze stond stil bij het feit dat ze eigenlijk niet wist hoe ze zich die vier vergeten uren had gevoeld.

Hier verder over dubbend vroeg ze zich af hoeveel uren een mens eigenlijk van zijn verleden in zijn herinnering bewust meedraagt. Wie zegt dat hij een fijn leven heeft, waarover heeft die het eigenlijk? Over hoeveel uren van zijn leven heeft hij het dan eigenlijk?

Ze voelde zich nu goed. Op dit eigenste ogenblik. Vanuit één van haar opleidingen wist ze dat een mens zich ongeveer in brokjes van drie seconden bewust is van zijn eigen realiteit. Als je je het afgelopen uur probeert te herinneren, dan plak je dus zoveel mogelijk brokjes van drie seconden aan elkaar. En als die brokjes min of meer hetzelfde waren, dan ga je die als één kleine herinnering onthouden. Één uur genieten van een film wordt dan een korte herinnering. Omdat er te weinig verschillende dingen gebeuren. Een half uur genieten van een film, die onderbroken wordt door een elektriciteitspanne, waarna je vloekend op zoek gaat naar een zaklamp, je teen ondertussen in het donker stotend aan een half openstaande deur, wordt plots een herinnering aan een lange helse avond vol miserie. Dat half uurtje film is dan maar een kleine anekdote die vooral de inleiding was van de pijn die nog zou komen.

Ze kon dus nu niet zeggen hoe ze zich gevoeld had die bewuste vier uren. Geen herinnering en geen wetenschap over geluk of ongeluk. Eigenlijk heb je dus twee soorten geluk, zo dacht ze. Het geluk dat je quasi onbewust ervaart en de emotie die je je herinnert achteraf. En wat meer is, je tevredenheidsgevoel bepaal je vaak op basis van die onvolledige herinnering. Lennon had gelijk, dacht ze. Life is what happens.

Straks begint het nieuwe jaar. Dan wensen we elkaar weer allerlei vormen van geluk toe. Geluk met het aangezicht van een herinnering van toen. Dit jaar zou ze schrijven “Geniet van 2011” in plaats van “We wensen je een gelukkig nieuwjaar”. Genieten doe je nu. Geluk is een onvolledige herinnering.

Geniet van 2011.

Hij zat in het midden van de kantine. Op de vierde rij van 8 rijen eettafels. In het midden. Helemaal alleen. Het was acht uur. Iedereen was naar huis. De verlichting was uit. Enkel de neonlampen van de koeltoonbank verspreidden een koel licht. Op de achtergrond zoemden de koelkasten. Maar voor de rest was het muisstil.

Daar zat hij dan, al zo’n kleine tien minuten. Een bevreemdend gevoel, alleen in zo’n grote ruimte. Het was het moment van de week waarvan hij kenbaar genoot. Overdag was zijn onderneming één en al bedrijvigheid. Tientallen mensen liepen aan en af. Telefoons rinkelden, deuren gingen open en dicht. De kantine was niet alleen de plek waar werd gegeten, ze deed ook dienst als grote vergaderzaal of zaal voor speeches en trainingen. Nu was ze leeg. Waarom hij zo genoot, dat kon hij niet verklaren. Hij zag de medewerkers aanschuiven bij de soep, die zijn bedrijf elke dag vers maakte en gratis aan het personeel aanbood. Hij zag ze hun boterhammendoos open maken. De mensen gingen meestal in dezelfde groepjes aan dezelfde tafel en zelfs in dezelfde volgorde zitten. Overdag wist hij alles. Hoeveel de soep hem kostte, hoeveel personeel er in de keuken aan het werk was. En hoeveel er ’s middags zaten te eten. Hij betaalde elke maand al die salarissen. Over alles had hij cijfers. Maar nu kon hij niet verklaren wat hij voelde. Het plezier om daar te zitten. Was het mijmeren misschien, maar daarvoor waren zijn gedachten niet voldoende afwezig. Hij keek naar de bestekbak en hoorde het bestek rammelen. Hij zag de flessenopener bengelen nadat het flesje was opengemaakt.

Morgen ging hij met vakantie. Twee weken. Niet meer, maar ook niet minder. Geen contact met het bedrijf. Het had hem moeite gekost, maar na tien jaar was hij er eindelijk in geslaagd elk contact met het bedrijf achterwege te laten tijdens zijn twee weken durende vakantie. En dat was het bedrijf ook gewoon geworden, na tien jaar.

Het was een gezellige kantine. Niet zo één met van die koude tafels met verchroomde poten en een blinkende witgele tegelvloer. OSB-houten muren, gezet door de mannen van het magazijn, en zelfgemaakte tafels in gevernist MDF-hout. Aan de wanden foto’s van allerhande hoogtepunten van het bedrijf.

Zo zat hij daar. Genietend, als van zoveel mooie dingen in je leven die je niet kunt verklaren. Hij was klaar voor de vakantie.