Posts Tagged ‘energie’

Het was wrijving die hem deed ontbranden. Een brand, warmer dan de hitte van wrijving. Zijn lichaam werd verteerd door het vuur. Zo intens ging hij letterlijk op in zijn eigen vlam. Van de lucifer bleef enkel een gekromde en verkoolde splinter hout over. Zo voelde hij zich ook. Verkoold, gekromd en broos. Hij had zich verzet. Tegen beter weten in. Misschien. En zijn verzet was de bron van zijn woede geweest. Zijn frustratie. Hij geloofde in zijn zaak. Maar de anderen niet. Hoe kon het ook anders. Een plan begint daar waar anderen geen plan zien. Weken had hij eraan gewerkt. Uitgebreid was zijn visie. Gedetailleerd zijn cijfers. Het vuur in hem. Zoals de lucifer voelde hij niet hoe broos hij hierdoor zelf was geworden. Er durven voor gaan. Zijn nek uitsteken. Het maakt je kwetsbaar. Kwetsbaarder dan gewoon toekijken of erger, lijdzaam ondergaan.

Met een scheut van pijn liet hij de lucifer vallen. Het vuur was blijkbaar toch nog niet uit. De lucifer viel in het open doosje. Het open doosje greep de lucifer. En plots ontvlamden ze allemaal. Eerst eentje aarzelend, maar daarna schoten ze allemaal in brand. Ze brandden door hem. Ze brandden voor hem. En hij lag daar tussen. Gloeiend in de gloed van de rest. Hij zag zijn aanstekelijkheid en hier putte hij nieuwe moed uit.

Dit moest hij doen. Gelijkgestemden vinden. Hen aansteken en op zijn beurt opnieuw aangestoken worden. Heel anders dan helemaal alleen te blijven en uit te doven totdat er niets van over blijft.

De vlammetjes weerspiegelden in zijn ogen. En in zijn ogen zag je het vuur. Zijn vuur. Het was nog niet uit. Het heilige vuur. Dat daarbinnen zat. Hij voelde het. Een waakvlam, klaar voor ontbranding. Klaar om opnieuw alles te geven. Wat is er wonderlijker dan te kijken naar een vlam? Al die energie, vertrekkend uit één punt. Ontsnappend aan dat punt. Dat is vuur. Je weet waar het begint, maar haar ambitie is grenzeloos. En zo ook zijn droom.

“Het is al 22 dagen droog”, zei Frank. “Uitzonderlijk voor de tijd van het jaar.” En meteen denkt iedereen opnieuw aan de opwarming van het klimaat. “Dat dit toch wel weer geen toeval kan zijn. Onze Aarde warmt op! Weg de strenge winters en natte aprilse grillen.” Niets is echter minder waar. De droge maand april is doodgewoon een gevolg van een wedstrijd. Een weddenschap eigenlijk. Een recordpoging.

Vorige maand, in maart dus, hadden de regendruppels een weddenschap met elkaar afgesproken. Ze zouden proberen de zwaartekracht tegen te werken door zich hard aan elkaar vast te houden, een beetje in een boogvorm, om zo te vermijden dat ze naar beneden kletterden. Het is eigenlijk een principe dat ze vaker toepassen, om te vermijden dat de Aarde permanent in een tranendal zou ondergedompeld worden. En nu hadden ze het idee opgevat om toch nog eens een recordpoging te ondernemen.

En zo hingen ze daar nu al 22 dagen. Zich sterk aan elkaar vastklemmend, een beetje een romaanse boog vormend om zo het gewicht van de wolken te kunnen dragen.
Bij de vorige recordpoging waren ze op 18 dagen gestrand. De 18de dag had één druppel, slechts één druppel, er de brui aan gegeven. Niet dat hij 18 dagen zat genoeg vond, neen, het was een typisch geval van egotripperij. Als je zo 17 dagen in de lucht hangt, dan durf je wel eens te denken dat het vanzelf gaat. Dus na 17 dagen was er zo één druppel die dacht dat hij het wel alleen kon. Immers, het ging zo vlot en gemakkelijk. Om wat meer in de kijker te lopen en zich te onderscheiden van de rest, maakte hij zich los van de groep in de veronderstelling dat hij zo ook wel in de lucht zou blijven. Niets was echter minder waar. In geen tijd plensde hij naar beneden, tegen de straatstenen. En wat meer was, kort daarna donderden alle andere druppels quasi allemaal samen met een hels kabaal naar beneden. Een zondvloed was geboren. De andere druppels waren immers verzwakt van het krampachtig vasthouden en toen één druppel de boog verzwakte waren ze niet meer in staat de rest samen in de lucht te houden. Voeg daarbij hun verontwaardiging en frustratie en je begrijpt dat een deel van hun energie vergleed en ervoor zorgde dat het pijpenstelen regende. Allemaal de schuld van die ene druppel, die dacht dat hij het wel alleen kon.

En nu was het bijna weer zover. Na 22 dagen waren er alweer enkele druppels die hadden geopperd dat ze het wel alleen konden, dat ze dat hele team niet nodig hadden. Maar gelukkig was er wolk vol sneeuwvlokken, die zich de vorige regenwolk herinnerde. Hij vertelde het verhaal van die ene druppel…En zo kon hij verhinderen dat er weer eens wateroverlast was. Dus, telkens als het even een tijdje droog is, denk aan al die macho-regendruppels, die sukkels die hun energie weer eens aan het verspillen zijn aan nutteloze zaken. En als het enkele dagen later dan regent alsof Noah zijn ark moet bovenhalen, denk aan het team dat uit elkaar is gevallen.

Wie wedstrijdjes nastreeft (wie ambieert er nu in godsnaam om zolang mogelijk in de lucht te blijven hangen), wordt rap moe en geraakt makkelijk gefrustreerd.  Wedstrijden en competitie zijn niet echt bevorderlijk voor sustainable growth. Dit is een ernstige denk-shift voor menig bedrijf…