Posts Tagged ‘emotie’

Hij was geërgerd, zelfs boos en ook wel teleurgesteld. Waarom moest hij een partner hebben die in kaartlegsters geloofde. De discussie aan tafel was bits geweest. Het begon aanvankelijk gemoedelijk. Hoe ze hem vertelde dat ze hoopte dat hun oudste goed door de examens zou geraken. Hij had het immers moeilijk gehad dit jaar. Ze overliepen zijn curriculum en stelden inderdaad vast dat de opleiding die hij gekozen had toch wel aan de grenzen van zijn kunnen lag. Maar goed, hij was de moeilijke kandidaturen doorgeworsteld, restte nog dit examen en dan nog een laatste jaar. Dan zou hij een Master hebben zoals dat vandaag heet. Daarmee stapte hij in de voetsporen van zijn vader. Vader was hoofd van het laboratorium waar de technologie voor de verre toekomst werd ontwikkeld. Hij sprak zelden over zijn werk. De woordenschat alleen al was vermoeiend om te gebruiken. Maar vader voelde er zich in thuis. Hij was wetenschapper met een grote W. Voor hem alleen zekerheden in de wereld. Feiten die konden verklaard worden door hypotheses met experimenten te laten bevestigen. Dat was zijn wereld. Heel anders dan die van zijn vrouw. Ze was altijd al gefascineerd geweest door horoscopen, tarotkaarten en een enkele keer door een handlezer. Ze waren toen op reis in het verre zuiden en ze had zich laten verleiden door een Gitane.

Meermaals hadden ze ruzie gemaakt over de onzin van dat soort prietpraat. Ze geraakten het er nooit over eens. Ook nu niet. Maar dit keer was het anders. De discussie ging over wat hen allebei zeer nauw aan het hart lag, hun zoon. Daar stap je niet zomaar over heen. Opnieuw argumenteerde hij dat de stand van de maan helemaal niet bepalend kon zijn voor de ontwikkeling van je karakter, zoals hij het beschreef. Zij van haar kant beschreef hoe ze vorige week inderdaad een moeilijke dag had gehad, die haar voorspeld was geweest in haar horoscoop. “Toeval”, had hij gezegd, of “voorbedacht handelen.”

Op haar vraag waarop hij zich beriep om zijn ultieme gelijk te rechtvaardigen, argumenteerde hij dat hij proefondervindelijk te werk ging. Fenomenen zijn een gevolg van een te vinden oorzaak. Dat was zijn handelswijze. En tot heden waren zowat alle fenomenen op deze wijze verklaard. Waarop zij natuurlijk verwees naar de kip en het ei, of noem het de Oerknal. Wat was daar dan wel de oorzaak van geweest?

Haar wereld en haar methodes gaven haar houvast. Ze gaven haar de rust om om te gaan met de gebeurtenissen van morgen, de onzekerheden voor de toekomst. Zijn methodes gaven hem houvast om de wereld zoals ze zich aandiende te verklaren. Waarom zou hij dan zeggen dat zijn aanpak juist is en de hare fout? Het hangt ervan af wat je ermee doet. Hij zei dan weer dat ze zich liet drijven door subjectiviteit en emotie terwijl de zijne er één was van objectiviteit en ratio. Hij bande elk vooroordeel weg om met wetenschappelijke juistheid de waarheid vast te stellen.

En toen zette ze hem schaakmat. “Waardoor wordt jij gedreven?”, vroeg ze hem. Hij probeerde te antwoorden:”door de ratio”. De vraag was echter retorisch. “Jij wordt gedreven door je passie, je belangstelling in het zoeken, in het proberen weten. Je beseft niet eens dat je constant in “de wereld van het geloven” vertoeft. Je gelooft dat er een oorzaak te vinden is voor een fenomeen. En omwille van dat rotsvaste geloof, ga je ernaar op zoek. Het is je rotsvast geloof dat je drijft om kennis te vinden. Jullie overwinnen immense obstakels, verslinden geld met jullie experimenten naar onzichtbare deeltjes, waarmee je een halve planeet eten kunt geven. Allemaal omdat jullie overtuiging jullie drijft om kennis te zoeken. Geen enkel rationeel denkend mens zou zich bezig houden met het zoeken naar een quark. Rationele mensen die grijpen gewoon naar de pot Nutella als ze honger hebben.” Waarop ze de pot open draaide en er een dikke laag mee smeerde. De choco puilde uit toen ze haar boterham dicht plooide.