Posts Tagged ‘authenticiteit’

Het regende boten en tonnen(*). En dat deed het al enkele dagen. En toch lachte hij breeduit. De bezoeker voelde zich meteen welkom. Ook al was het weer grauw en de gebouwen eerder saai dan inspirerend. Lange rechte gangen met grote ramen die inkijk gaven in de kantoren. Ze liepen doorheen de assemblagehal waar half-afgewerkte producten hoog in de lucht van lijn naar lijn zweefden. Alles keurig en bijzonder efficiënt. Een toonbeeld van een moderne fabriek die veel aandacht had voor productiviteit. En toch lachte hij breeduit. Het leek een contradictie. Je zou denken dat een bedrijf dat zich zo afgemeten inricht, waar geen bloempot verkeerd staat, elke vorm van menselijkheid buiten de poorten van het fabrieksterrein zou houden. Maar niets bleek minder waar. Waar hij ook met de lachende bedrijfsgids kwam, steeds werd hij, weliswaar vooral keurig, maar met aandacht begroet en, het viel op, steeds werd ook de gids door zijn collega’s hartelijk begroet. Geen gebrom van: weer één die komt storen. Het was de vraag die zich langzaam vormde in zijn hoofd als journalist voor een gerenommeerde zakenkrant: hoe komt het dat men hier zo vriendelijk is in een bedrijf dat met militaire discipline lijkt te zijn georganiseerd? Niet dat militairen niet vriendelijk kunnen zijn, maar toch.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. In de grote vergaderzaal, die van de directie, stond de directeur hem op te wachten. Opnieuw keurig, in het klassieke donkere pak waar zowat 90% van de managementbevolking zich in hult.  Hij leerde dat het bedrijf slechts één prioriteit had: kwaliteit. Nu is dit weerom niet de meest inspirerende prioriteit waar je het van binnen warm van krijgt. We werden ondertussen allemaal aan kwaliteitsprocessen onderworpen en zelden waren ze motiverend. Maar kwaliteit was hier meer dan een managementbedenksel. Kwaliteit was hier als het ware een religie. Al 112 jaar liepen hier producten van zeer hoge kwaliteit van de band. En kwaliteit werd nooit gecompromitteerd. Steeds stond kwaliteit voorop en moest al het andere, van technische snufjes, trendy vormen, snelheid van productie of onderhandelde schapruimte in de winkel, wijken voor dat ene kenmerk. Elke dag werd over kwaliteit gepraat en elke dag werd kwaliteit gecontroleerd. De kwaliteitsmantra.

En dat was zo inspirerend. Die vastgehouden aandacht voor kwaliteit. Die aandacht, daar ging het om. Slechts één prioriteit, één focus, één boodschap. Geen drie, vier of godbetert 10 kernwaarden waar een beetje onderneming zich gedurende een jaartje beweert voor te willen inzetten.  Eén volgehouden waarde.  Deze werd niet alleen meegedeeld, maar beleefd door alle geledingen van het bedrijf. Over een periode van 112 jaar had die focus het bedrijf en al haar producten een legendarische reputatie opgeleverd, waar iedereen trots op was. En waar geen marketingactie tegen op kon. Eén focus, één prioriteit. Het vergde moed en doorzetting om dit 112 jaar vol te houden. Maar het was die oprechte vastberadenheid die er uiteindelijk voor zorgde dat de gids, zelfs in de gietende regen, met een warme menselijkheid die vreemde bezoeker verwelkomde.

(*): het regende boten en tonnen is Catalaans voor ”het regent oude wijven”. In het Catalaans klinkt deze uitdrukking minder beledigend voor oudere dames.

Tekst geïnspireerd op het krantenartikel  “Miele Grazie” uit de Financieel Economische Tijd van 3/1/2012. Van Miele vernamen we dat ze ondertussen reeds 112 jaar bestaan, en niet 102 zoals in het artikel vermeld werd.

Ik kreeg onlangs een mail van een lezer van mijn artikels. Het doet altijd plezier een reactie te krijgen – zo ontdek je plots dat er toch iemand is die echt leest wat je schrijft. Deze reactie was toch bijzonder. Het betrof een lezersbrief afkomstig van een collega waarmee ik 15 jaar geleden heb samengewerkt. Als reactie op een artikel over inspireren, werd mij de eer toebedeeld dat ik in heel de carrière van de betrokkene een zeer inspirerende rol had gespeeld. Ook al werkten we maar een jaar echt samen.

Nu is het altijd bijzonder prettig om dergelijk compliment te krijgen, ook al is het 15 jaar na datum.Toen had ik geen flauw benul van mijn impact op de persoon. En misschien gelukkig maar. Ik herinnerde me plots de hele periode waarin we hadden samenwerkt. Het was mijn eerste “managersjob”. Ik had 2 jaar ervaring en kreeg de kans een afdeling te leiden. Niet gehinderd door enige echte managerskennis heb ik toen de meest waanzinnige initiatieven genomen. Zo had ik op een nacht heel onze afdeling vol posters gehangen met daarop “zelfcontrole”, in een poging om het kwaliteitsbewustzijn van mijn afdeling te verhogen. Dat ik daarmee een belerend vingertje opstak ter grootte van de Eifeltoren, had ik helemaal niet door. Twee dagen later waren mijn posters dan ook afgerukt door mijn beledigde collega’s. Of toen ik, als reactie op de onbruikbare bedrijfssoftware om klantenklachten bij te houden, besloot om mijn afdeling te laten werken met papieren steekkaarten en houten bakjes. Onze afdeling stond binnen de kortste keren vol met houten databases. En het werkte nog ook…maar ook daar moest ik bakzeil halen en mij plooien naar de normen van het bedrijf. En uiteindelijk, toen ik na weer een reorganisatie mijn afdeling gesloopt zag, en ik als volleerd kraker mijn afdeling bezette en me “niet liet uitdrijven”, mocht ik de eer aan mezelf houden en een nieuw speelterrein zoeken voor mijn managersambities “extra muros”. Op een ander, zeg maar.

En met dergelijke stommiteiten had ik dus een collega geïnspireerd. Toegegeven, soms deden we dingen die echt wel werkten. Van de vele regels die we overtraden, werd er heel af en toe wel eentje afgeschaft omdat ons anarchisme zijn waarde had bewezen. Maar het blijft voor mij een raadsel wat het geheim van de inspiratie dan wel was.

Misschien was het enige dat echt anders was toen dat ik alles “vanuit de buik” deed. Geen poses, niet gokkend op een volgende hogere functie, gewoon doen omdat ik dacht dat het nodig was en zou helpen. Authentieker kon ik toen niet zijn.
Later werd ik op cursus gestuurd waar mij echte managerskennis werd ingelepeld en sindsdien is het nooit meer goed gekomen. Ik deed teveel moeite om het goed te doen, om een objectief te bereiken. Ik was teveel bezig met het doel en te weinig met de reis. Alles werd gepland en vooraf afgewogen. Weinig spontaniteit.

Toen ik deze tekst begon te schrijven hoorde ik op de achtergrond The Scene. “Rigoureus”, klonk het door de stereo, “Rigoureus en onverwacht. Maar altijd uit het hart.”

Dat is het denk ik nu. Rigoureus, onverwacht en uit het hart handelen. Al die managementkennis, samengevat in één liedje van Thé Lau van amper vier minuten. Zoals Thé Lau me nu inspireert, zo betekende ik misschien iets voor mijn collega.

Met dank aan mijn collega die mij na 15 jaar de ogen hielp open doen.