Archief voor June, 2010

Hij zat in het midden van de kantine. Op de vierde rij van 8 rijen eettafels. In het midden. Helemaal alleen. Het was acht uur. Iedereen was naar huis. De verlichting was uit. Enkel de neonlampen van de koeltoonbank verspreidden een koel licht. Op de achtergrond zoemden de koelkasten. Maar voor de rest was het muisstil.

Daar zat hij dan, al zo’n kleine tien minuten. Een bevreemdend gevoel, alleen in zo’n grote ruimte. Het was het moment van de week waarvan hij kenbaar genoot. Overdag was zijn onderneming één en al bedrijvigheid. Tientallen mensen liepen aan en af. Telefoons rinkelden, deuren gingen open en dicht. De kantine was niet alleen de plek waar werd gegeten, ze deed ook dienst als grote vergaderzaal of zaal voor speeches en trainingen. Nu was ze leeg. Waarom hij zo genoot, dat kon hij niet verklaren. Hij zag de medewerkers aanschuiven bij de soep, die zijn bedrijf elke dag vers maakte en gratis aan het personeel aanbood. Hij zag ze hun boterhammendoos open maken. De mensen gingen meestal in dezelfde groepjes aan dezelfde tafel en zelfs in dezelfde volgorde zitten. Overdag wist hij alles. Hoeveel de soep hem kostte, hoeveel personeel er in de keuken aan het werk was. En hoeveel er ’s middags zaten te eten. Hij betaalde elke maand al die salarissen. Over alles had hij cijfers. Maar nu kon hij niet verklaren wat hij voelde. Het plezier om daar te zitten. Was het mijmeren misschien, maar daarvoor waren zijn gedachten niet voldoende afwezig. Hij keek naar de bestekbak en hoorde het bestek rammelen. Hij zag de flessenopener bengelen nadat het flesje was opengemaakt.

Morgen ging hij met vakantie. Twee weken. Niet meer, maar ook niet minder. Geen contact met het bedrijf. Het had hem moeite gekost, maar na tien jaar was hij er eindelijk in geslaagd elk contact met het bedrijf achterwege te laten tijdens zijn twee weken durende vakantie. En dat was het bedrijf ook gewoon geworden, na tien jaar.

Het was een gezellige kantine. Niet zo één met van die koude tafels met verchroomde poten en een blinkende witgele tegelvloer. OSB-houten muren, gezet door de mannen van het magazijn, en zelfgemaakte tafels in gevernist MDF-hout. Aan de wanden foto’s van allerhande hoogtepunten van het bedrijf.

Zo zat hij daar. Genietend, als van zoveel mooie dingen in je leven die je niet kunt verklaren. Hij was klaar voor de vakantie.

Hij keek op zijn uurwerk en zag dat hij nog twee uur moest wachten. Twee uur. Dat was best nog lang. Hij was enigszins ontgoocheld door dit feit. Hij wou weg. Naar wat zo onderhand een wekelijks ritueel was geworden. In het kantoorgebouw naast het zijne hadden zijn collega’s, en die van andere bedrijven, de eerste verdieping professioneel gekraakt. ’t Is te zeggen, in dat gebouw stonden al een jaar enkele verdiepingen leeg en eind vorig jaar hadden enkele van zijn vrienden van de buurtbedrijven daar een eigen “conferentie” verzonnen. Geen van de betrokkenen had de toelating gekregen om naar die grote vakbeurs in Amerika te gaan. Het was immers crisis. Daarop hadden enkele creatievelingen het idee opgevat om dan maar zelf een eigen interne conferentie te organiseren op die lege eerste verdieping van het kantoorgebouw. Van de personeelsdienst hadden ze de sleutel van die verdieping gekregen. En zo gezegd, zo gedaan. Er werd een kleine bescheiden conferentie opgezet. Het was eerder een reeks van voordrachten en workshops telkens voorbereid door één van de collega’s. De lokale pizza- en pitashop werd als hofleverancier in het complot betrokken. De conferentie was een succes geweest. Leuke gesprekken en de afspraak dat je iets kwam brengen, dat je iets kwam delen.

Na de kerstvakantie was de herinnering aan de PP-conference (pizza/pita-conference) zoals ze ze waren gaan noemen, zo sterk dat men besloten had om het jaar in te zetten met een PP-nieuwjaarsdrink. De initiatiefnemers hadden de sleutel immers nog niet terug gebracht. En, hoewel het jaar nog niet ver gevorderd was, waren er nu toch al drie PP-events geweest. Telkens op de eerste verdieping, met pizza, pita, kennis, en vooral veel gelach en plezier.

Daar zat hij dan, te wachten op de PP-late-night-show, zoals het aankomende event heette. De sfeer was er helemaal anders dan hier, boven aan zijn flexdesk. Het was daar dat de inspiratie kwam. Het was daar dat de echte kruisbestuiving ontstond tussen collega’s en zelfs concullega’s. Daar keek men niet op een half uurtje.

Maar als hij heel eerlijk met zichzelf was, dan telde hij niet alleen de uren af voor de pizza en de pita, maar ook voor Pauline, die java-programmeur van dat andere bedrijf. Sedert die eerste conferentie met kerstmis kon hij haar niet uit zijn gedachten zetten. En hij wist dat zij ook aan hem dacht. Anders had ze niet naar hem gelachen vorige week. En ze had hem bij zijn naam genoemd, toen ze samen de trap naar boven namen. Het kon niet anders. Voor hem was het nu de PPP-late-night-show. Hij had alvast zijn beste hemd aangetrokken. Elk detail was nu belangrijk. Hij stond recht, hing zijn badge rond zijn nek, en wandelde naar de overkant.