Over geloof
De marathonvergadering was op zijn einde aan het lopen. Gedurende meerdere uren hadden de advocaten van de directie gebakkeleid met de vertegenwoordigers van de vakbonden. Het resultaat was een tien bladzijden tellende lijst van zeer concrete afspraken. Afspraken die de zekerheid zouden geven waar de werknemers al zolang op wachtten. De directeur had al die tijd in stilte zitten luisteren. Hij was er niet gelukkiger bij geworden. Het probleem lag niet direct bij de rechten en plichten die men klinisch had opgelijst en ook niet bij de cynische opmerking van zijn eigen advocaat toen die suggereerde om de ontslagpremie toch wat lager te zetten en in ruil een doosje prozac als afscheidsgeschenk te geven.
De directeur nam het woord: “Dames en Heren, de sluiting is onvermijdelijk, dat weten we en deze afspraken hier bieden de gevraagde zekerheid. Het is echter mijn bedoeling in schoonheid te eindigen. Het is belangrijk om te weten wat de afspraken zijn, maar het is zoveel mooier om te geloven in wat je niet kunt afspreken. Kunnen we het daar nu ook eens over hebben?”
Waarna het stil werd en het gezelschap voor het eerst reflecteerde in plaats van na te denken.