Die dag vielen alle klokken stil. Allemaal. Om 12 uur. Tenminste dat dacht men. Want het had even geduurd vooraleer de eerste door had dat de klok was stil gevallen. Alle klokken. Polshorloges, wandklokken, de sprekende klok, zelfs de klokken die alomtegenwoordig van op computerschermen het heden naar je toeschreeuwden. De tijd stond stil. Of meer precies, de cijfers en de wijzers bewogen niet meer.

Aanvankelijk gebeurde er niets. Zoals gezegd, het duurde zelfs even voor de eerste het door had. Maar toen de eerste het doorhad en dit vertelde aan de tweede, die het aan de derde verder vertelde, toen begon het allemaal fout te lopen. Onzekerheid sloeg toe. Mensen geraakten in paniek. Hoe kon dit gebeuren? Waar was de tijd naartoe? Hoe laat was het nu? Zal ik nog op tijd zijn? Een vraag die compleet haar betekenis verloor. Als er geen tijd is, dan ben je altijd op tijd. Of nooit? Net zoals de tijd al-tijd een grote impact had gehad op mensen, zo bleek de afwezigheid van tijd een gelijkaardige, zo niet nog grotere invloed te hebben. De samenleving viel stil. Iedereen vroeg zich af hoe laat het was. Niemand wou nog verder werken. Bedrijven legden hun productie stil. Kan je immers overwerken als er geen tijd meer is? Treinen verlieten het station niet meer. Was iedereen aanwezig? En moesten we nu wel vertrekken?

De enige plaats waar activiteit te bespeuren viel, was de kinderkribbe. Geen van de peuters was uit zijn lood geslagen. Geen van de peuters stopte met spelen. De tijd had geen vat op hun spel. Kraaiend van plezier lieten ze wagentjes rondrijden en poppen in wiegen slapen. Hoe lang dit nog zou duren, kon niemand zeggen.

“Zie mij hier nu staan”, denk ik plots. Blij als een kind dat Sinterklaas ziet aankomen. Ik heb zoeven vernomen dat ik een prijs gewonnen heb. Een reiskoffer. En dan nog een gele, mijn lievelingskleur. Op wieltjes, want de moderne mens draagt niets meer, hij rolt. Met een gelukzalige glimlach sta ik aan te schuiven met de 39 andere gelukkigen om mijn Sinterklaas-geschenk in ontvangst te nemen. Ik ben op een bedrijfsreceptie. En om de gasten te verwennen werden zonet onder de genodigden een aantal geschenken verloot. En ditmaal ben ik er bij. Het is de eerste keer. De eerste keer dat ik iets win. Ik neem immers zeer zelden deel aan wedstrijden en dergelijke. En nu hoefde ik zelfs niets te doen. Alleen al door aanwezig te zijn, was ik deelnemer aan de tombola.

Ik schud meewarig het hoofd. Immers, twee uur daarvoor was ik wat sceptisch op de afspraak aangekomen. De afspraak, dat was een typische bedrijfsreceptie met allemaal belangrijke mensen in ernstige pakken, pratend over moeilijke dingen zoals omzet, marktaandeel, carrière, uitdagingen, neen, challenges. Ik had het al een tijdje niet meer op dergelijke events begrepen. Al die gewichtigdoenerij. Ik zit zo in die fase waarbij ik me wat durf te ergeren aan al die poespas. Grootse feestjes, en veel geld om je heen in alle vormen en kleuren. Ik stelde me de vraag wat er schort aan onze managementopleidingen. De bedrijfsbudgetten mogen dan wel gekrompen zijn, we organiseren nog steeds exuberante feesten en kopen dure relatiegeschenken. Mijn moeder kan nog altijd niet begrijpen dat 1.000 EUR uitgeven aan kerstkaarten voor de klanten echt niet veel geld is. Terwijl dat thuis toch al een nieuwe televisie kan betekenen. Waar we toch lang over twijfelen of het nu echt nodig is om die platte tv te kopen. 1.000 EUR is toch 1.000 EUR? En hoewel ik een correct rationeel, financieel en marketing-antwoord klaar heb, moet ik beamen dat we in onze ondernemingen vaak de voeling met de werkelijkheid verliezen.  En dat vroeg ik me dus af. Wat doen we fout? En wat maakt dat we allemaal zo snel die voeling verliezen? Wat moeten we aan onze managementopleidingen toevoegen om te beseffen dat 1.000 EUR echt wel heel veel geld is.

De cursussen financieel management handelen daar niet over. En de cost accountingopleidingen al evenmin. Want daar leer je vooral in procenten denken. Waar ik mezelf ook vaak op betrap.

Maar terug naar de observatie. Het ene moment ben ik cynisch om die hoge geldsommen die door de handen van menig bedrijfsmens gaan, vooral als het dient om het uitstalraam mooi te maken, het andere moment dolgelukkig als ik uit dat uitstalraam een koffer in ontvangst mag nemen, onverwacht en zeker onnodig. Zal ik het volgende feestje minder goed vinden als er slechts balpennen en stressballen met logo worden uitgedeeld? Of erger nog, als er niets te rapen valt…ik weet het niet. Maar het risico is er. We willen immers altijd meer. Ik merk dat ik dus even onnozel ben als al die andere maatpakken die daar nu rondlopen op een receptie met een lege gele koffer op wielen.

Misschien moet ik die koffer gewoon in mijn kantoor zetten. Als permanente herinnering dat 1.000 EUR wel degelijk 1.000 EUR is. En dat gele koffers eigenlijk geen bijdrage leveren tot het succes van mijn bedrijf. De gele koffer vooral als symbool voor de gekheden die zo sterk verweven zijn met onze managementkennis. Geen wonder dat Dilbert, Het Eiland of The Office zoveel succes kennen. De managementrealiteit overtreft de verbeelding op vlak van absurditeit.