Archief voor November, 2008

Een kast. Een stoel. Een tafel. Hij zag zijn bureau na drie weken voor het eerst terug. En bij het zien van zijn meubilair herinnerde hij zich de laatste stomende vergadering in zijn kantoor. Hij was niet mals geweest. De sporen van het omgevallen glas waren vakkundig weggeveegd door de poetsploeg, maar hij zou het blijven voor zich zien. De tafel zou het hem blijven vertellen.   Zijn computerscherm. Vertelde hem dat hij zoveel had gewerkt. Al die uren turen naar die vele letters. Zijn telefoon. Vertelde hem over zijn belangrijkheid. Hem werd om raad gevraagd. Het tapijt herinnerde hem aan zijn secretaresse. De discussie over de juiste kleur. De deur. Vertelde hem over de afstand tussen hem en zijn personeel. De deur had een hoge drempel. Hij keek rond en zag dat de dingen spraken. Ze vertelden hem zoveel over hemzelf. Het was hem nog nooit eerder opgevallen. Maar nu, na drie weken afwezigheid, hoorde hij hun taal. Hij had besloten vroeg te komen op zijn eerste werkdag na de vakantie. Voor één keer de files voor zijn en van de gelegenheid gebruik maken om de uitpuilende mailbox een eerste maal te aanschouwen. Het was 7u. Het was stil. Hij keek naar het schilderij op de muur. Het vertelde hem over zijn voorganger en diens gebrek aan goeie smaak. Die had het daar opgehangen en hij had nooit de moeite genomen om het weg te nemen. Ook al vond hij het aartslelijk. Hij keek al twee jaar op een schilderij dat hij verschrikkelijk vond. Was dat nu een teken van karakter of van luiheid.

Hij wandelde zijn kantoor uit en het magazijn binnen. De heftruck vertelde hem over de werkijver van zijn oude magazijnier. Hij moest dat jubileumfeest voor Gerard nog organiseren.  De rollen kleefband fluisterden hem de naam van de nieuwe inpakker. De eerste verzending was bij de verkeerde klant terecht gekomen. 2340 km verkeerd. Hij glimlachte. Maar toen niet. Voor zijn vakantie was dit de basis geweest van een te luide uitbrander. Nu moest hij erom lachen. En tegelijkertijd schaamde hij zich voor zoveel commotie om niets. De vakantie had voor perspectief gezorgd. Het lege rek zei hem dat zijn leverancier nog steeds zijn goede voornemens niet was nagekomen. En het magazijn zelf vertelde hem dat zijn boekhouder te ernstig was. Zijn voorraad was te groot. De boekhouder kreeg er nachtmerries van. Terwijl zijn klanten dolgelukkig waren met de levertermijnen. Maar voor geluk is er geen rekeningnummer.

Hij keek rond en hoorde zijn bedrijf. Het bedrijf leeft. Tegen 8u30 komen er weer 67 mensen toe die met en voor hem twee vrachtwagens per dag zullen produceren. Twee vrachtwagens.  Voor zijn vakantie leek dit een contractuele evidentie. Nu ziet hij hoe uitzonderlijk dit is. Niet in de arbeidsovereenkomsten maar in de lange stok met ijzeren haak, die een oplossing blijkt te zijn om rollen die bovenaan de machine af en toe vastlopen, een tik te geven. Eenvoudige creatieve oplossingen die illustreerden hoe men bekommerd is om het werk. Hoe men trots is op zijn taak. En dat gebeurt allemaal vanzelf. Zijn afwezigheid heeft hem bevestigd dat het niet aan hem ligt. Maar aan de mensen zelf. Waarom die drang? Waarom wil men zich inzetten? Vanwaar komt die tomeloze energie? Hij las er een boek over, maar het gaf hem geen antwoord.

Het leven leeft. Niet alleen in de natuur of in een plant of een boom. Maar ook in een ding. Een werkinstrument.  In een verpakkingsmachine, een computerscherm, een koffiezet, een versleten deurknop, een scheefhangend parkeerbordje en uiteraard in de foto’s op zijn bureau. De foto’s. Hij had de foto’s op zijn bureau vervangen door nieuwe van zijn laatste vakantie.  Hij hoorde zijn zoon, de foto links, vragen: “spelen we straks voetbal?” En de rechterfoto zei: “hou je nog van mij?” Hij was verrast geweest van die vraag op die warme avond op een terras. Hoe lang zou de foto het volhouden om hem te zeggen dat hij nu toch naar huis moest gaan?

Het loont de moeite om na de vakantie eens te luisteren naar de dingen op kantoor. En te ontdekken wat ze je al die jaren reeds zegden.