Archief voor January, 2008

Het was donker in hal vijf van het autosalon. De laatste bezoekers waren net buiten gegaan. Zachtjes scheen de maan op de glimmende koetswerken. Achteraan in de hal stond een Klein Voertuig te pronken. “Als je echt wilt rijden” stond erbij. Het was het soort autootje dat je kocht omwille van zijn looks. Een trendy design voor de zelfbewuste en begoede chauffeur.

“Ik ben het summum van het autorijden” zei het Kleine Voertuig tegen zijn veel grotere collega die een eindje verderop stond.
“Dat heb je fout”, antwoordde het Grote Voertuig, “Ik ben de essentie”. Wie met jou rijdt, denkt continue na over wat hij doet en hoe hij het doet, over hoe hij eruit ziet. Er zijn veel regels om met jou de baan op te gaan. Wie daarentegen met mij rijdt, denkt daar niet over na. Ik dring mijn aanwezigheid niet op. Een gezin op reis met mij denkt aan de reis, niet aan mij.”

Het Kleine Voertuig wou antwoorden, maar zweeg. Er kwamen voetstappen dichterbij. Het was de Boeddha. Hij kluste wat bij als nachtwaker in deze donkere tijden van het jaar. Hij scheen met zijn zaklamp op de wagens. Hij was verlicht.
“Wat bazelen jullie toch”, vroeg hij retorisch, zoals Boeddha’s zijn, “Zien jullie niet dat wat belangrijk is, zich tussen jullie bevindt?”
De auto’s keken verbaasd.
“Maar er is niets tussen ons, behalve het middenpad” zei de Kleine.
“Inderdaad”, zei de Boeddha, “maar het is daar waar de meeste mensen zich bevinden. Het leven zit in de leegte. Slechts af en toe bedienen mensen zich van jullie…en ik heb het idee dat ze zich dan niet noodzakelijk beter gaan voelen.” De Voertuigen zwegen.

De Boeddha draaide zich om en vervolgde zijn zelfverlichte pad.

Het was zijn dag niet geweest. Het had de ganse dag pijpenstelen geregend. Twee van zijn schapen waren verwenteld. Hij was ze al enige tijd kwijt. Lang had hij gedacht dat ze gestolen waren, of verdwaald. Hoewel dat laatste niet zo vaak voorkwam. Verwentelde schapen, dat zijn schapen die op hun rug terecht zijn gekomen. Op eigen kracht kunnen ze niet terug recht komen en als ze niet geholpen worden, sterven ze. En dat waren ze ook. Gestorven. En daar zat hij dan, in zijn kleine boerderij. Alleen tussen 200, neen 198, schapen. En het was net winter geworden.

Als klap op de vuurpijl had hij deze ochtend een brief gekregen van zijn vriend Frederik.
“Mijn dierbare vriend Ludwig, Het spijt me je te moeten schrijven met de melding dat ik vorige week gevlucht ben. Mijn manifest over Burgerlijke Ongehoorzaamheid is in slechte aarde gevallen bij onze koning en ik was niet meer veilig. De tijden van tolerantie zijn verdwenen. De mensen zijn bang. Het is een verschijnsel van onze tijd. We zijn rijk. En daar hoort bang zijn bij. Ik schrijf je dan ook, mijn geliefde vriend, vanuit mijn nieuw onderkomen in Walden. We zullen elkaar enige tijd niet meer kunnen zien. Hoezeer het mij bedroeft, Mijn Vriend. Ik mis je stem, je kritisch commentaar op mijn gedichten, je muziek die jij maar wat gefluit noemt. Ik stuur je een nieuw gedicht voor het nakende nieuwjaar. Om de winter mee door te komen. Het begin staat nog niet op punt. Maar misschien vind jij een betere aanhef. En wie weet, bedenk je wel een mooie melodie op die fluit van jou. Want muziek zegt toch zoveel meer dan woorden. Het ga je goed Ludwig.  We zien elkaar zeker terug. Uw toegenegen, Frederik.”

Frederik was weg. Waar lag Walden? Op de achterkant van de brief vond hij een gedicht. Het begin was inderdaad niet echt inspirerend “Vreugde, schitterende Godenvonk”. Wie verzint er nu in godsnaam een Godenvonk? Wat verder “…Laat ons broeders worden”. Frederik voelde zich blijkbaar echt alleen. Zijn schapen hier hadden broeders genoeg. Die wilden wel eens alleen zijn.

Hij ging nog een laatste maal de stal uitmesten. Zette de voederbak klaar voor morgen. Nam zijn panfluit, en begon te fluiten op de tekst van zijn vriend. Tussen de 198 broeders. Plots hoorde hij voetstappen en hoefgetrappel. Een jong koppel, een beetje sjofel gekleed, kwam in de richting van zijn stal. Hij liep, zij zat op een ezel. Ze was hoogzwanger.