Archief voor November, 2007

Het was 19u30. Zowat iedereen had het kantoor verlaten. De werkplateau’s waren leeg. Wandelen tussen de lage schotjes van de vierkante kantoortjes, de cubicles heten die, had iets van het wandelen in een stad waar iedereen halsoverkop was gevlucht. Hoewel de “cleandesk policy” de standaard was, zag je her en der nog een kop koffie staan, een map ergens op een tafel. Partners, maar vooral veel kinderen en kleinkinderen brachten, schots en scheef, kleur op de grijsbruine muurtjes. Sporen die bevestigden dat het leven, het echte leven, zich buiten deze muurtjes afspeelden. Het hield hem bezig…leven de mensen wel genoeg hier op kantoor? Speelde zijn melancholie hem parten? Of was het werkelijk zo dat iedereen precies wegvluchtte eens het vijf, zes uur was? Hij liep alleen.

Eric kwam aan bij het magazijn. Er brandde, zoals doorgaans, nog licht. Geen noodverlichting zoals in de kantoren, maar fel, koud neonlicht. Het magazijn had geen ramen. Enkel een poort, maar die was dicht. Om één of andere reden had dit magazijn plots toch iets gezelligs. Er speelde nog een radio op de achtergrond. Waarschijnlijk vergeten af te zetten, in hun haast om naar huis te kunnen lopen, zette hij zijn gedachtetrein voort.

Hij liep langs de rekken en zag plots dat er iemand was. De hoofdmagazijnier was nog bezig de laatste vracht die was toegekomen te stockeren. Hoe heette hij ook al weer?

Luk, de magazijnier, zag hem ook. De directeur met een droefgeestig gezicht tussen de rekken van zijn magazijn. Ze spraken mekaar nooit, kenden elkaar niet. Maar het gezicht sprak boekdelen.

“Niet piekeren!” riep Luk Eric toe, terwijl hij een pallet papier op het rek plaatste.
Eric glimlachte. In minder dan een seconde zag Eric dat het goed was. Hij stak zijn hand op, draaide zich om en wandelde tevreden naar buiten. Toch een tof bedrijf waar hij werkte.

Het was hem gelukt. Hij zat opnieuw veilig in de handen van iemand die hem nodig had. Iemand die, net zoals hij, belang hechtte aan het detail. Die tijd nam om het te begrijpen. Die handen behoorden Haar toe. Ze had amandelvormige donkere ogen die traag over de tekst gleden, elk woord tot in het kleinste detail in zich opnemend, likkend aan elke zin. Zo deed hij het ook. Meer nog, hij las elk woord, elke zin, elke bladzijde meerdere keren. Hij kon ook niet anders. Hij was een bladwijzer. En wat moet je anders doen als je enkele dagen tussen twee bladzijden gevangen zit. Dan lees en herlees je wat je hebt. Zoals een gevangene in zijn cel, waarbij de bib al enige tijd niet meer is langsgekomen. Hij is daardoor in staat om de nuances, op het eerste zicht onmerkbaar aangebracht door de schrijver, te ontwaren. De woordkeuze, de volgorde, de stijl, ze vertelden allemaal iets over het verhaal dat geschreven stond. Lange zinnen met veel adjectieven die lyrische beelden opriepen. Korte, krachtige zinnen met éénlettergreepwoorden die energie uitstraalden. Snelle lezers kunnen dit niet. Snelle lezers scannen. Ze zappen van het ene woord naar het andere, met als methode die woorden die hen het meest aantrekken. Termen uit hun eigen context, leven of werk, of gewoon seks. Als er seks aan te pas kwam, dan stokte het leesritme. Hij had ondervonden dat dit de enige redenen waren waarom de snelle lezer bepaalde passages van een tekst las.

Hij was de icoon van de traagheid. Immers, alleen wie traag leest heeft nood aan een bladwijzer. In rapporten, studies, bedrijfsdocumenten zitten geen bladwijzers. Ze worden er ook niet bijgeleverd. Meer nog, er wordt op aangedrongen dat bedrijfsdocumenten kort en krachtig zijn. Er is geen tijd te verliezen. Stel je voor dat je een offerte bezorgt aan een klant met een bladwijzer erbij.

Edoch, het zou misschien duiden op het unieke karakter van de leverancier of de klant. Zoals hij het zag, zoekt de snelle lezer naar herkenbaarheid. Zou het dan niet beter zijn om op zoek te gaan naar wat anders is? Naar het verschil? De klant bestelt een nieuwe verwarmingsinstallatie en we gaan op zoek naar wat we al kennen zodat we onze standaard offerte kunnen aanbieden. Da’s praktisch. En da’s goedkoop. Waarom niet luisteren naar de details, de nuances, de punten waar we misschien echt iets kunnen betekenen voor mekaar?

En zo zat hij dus aanvankelijk in het boek dat de snelle lezer had gekocht op de boekenbeurs. Weer eens een goed voornemen om “eens iets te lezen”. Maar de deadline verplichtte hem om te scannen. Zo had hij na een half uur de eerste dertig pagina’s reeds verwerkt. Toen de snelle lezer opstond, hij was toch al een half uur niet productief geweest, en het boek dichtklapte en rechthield, wurmde de bladwijzer zich nog snel vantussen pagina 34 en 35 en viel op de grond. De snelle lezer had het, uiteraard, niet opgemerkt. Zijn partner wel. Toen ze ’s avonds thuis kwam en zich in de zetel neervlijde, raapte ze de verloren bladwijzer op en stak hem in haar nieuwe kookboek. En hoe meer hij het las, hoe beter hij begreep waar het verschil zat tussen een boerenomelet en een hele lekkere boerenomelet.