“Het is een wonder”, denk ik. Mijn gedachten dwalen af naar een klein groen rupsje, dat zich op één of andere wijze op de mouw van mijn trui heeft gewurmd. Geen idee van waar het komt. Maar plots zat het daar. Aanvankelijk geschrokken (ik dus, niet de rups) van een “beest” op mijn kleren – bijna had ik het weggepitst – maar dan in een tweede reflex met boeddhistische eerbied zitten kijken naar het vreemde beestje dat zich wellicht ook afvraagt in welke woestijn het terecht gekomen is. Op mijn mouw geen voedsel. En dat zal de komende halve meter zo blijven. Of uitgedrukt in rupslengtes, zo’n slordige 50 rupsen ver.

Ik merk de rups op omdat ik buiten op mijn bank zit, in de zon. Op een doordeweekse werkdag. Nu zal u vragen waar ik de tijd haal om op die bank te gaan zitten in onze toch zo drukke wereld. Of dat het schrijven van kleine dingen over rupsen zo goed betaalt dat ik beter dit doe dan het echte werk? Helaas.

Ik zit hier omdat ik technisch werkloos ben. De elektriciteit in onze straat is uitgevallen zoals dat heet. En aangezien ik voor quasi de volle 100% van een computer afhankelijk ben, ligt mijn werk stil. Ik kan wel verder op mijn laptop die op een batterij werkt, maar zonder internet is het ook niet wat het zou moeten zijn. Geen pc dus, geen internet, geen e-mail. Niets. Homo Economicus is anno 2007 geheel afhankelijk van de elektriciteit. Zonder elektriciteit geen werk.

En aldus heb ik de tijd om een rups op te merken in de zon. En merk ik het wonder.
Het wonder dat dit kleine beestje, zo’n anderhalve centimeter groot, zowat alle levensfuncties bevat die ik ook heb. Een hart, zintuigen (ik durf het geen ogen noemen). En wat meer is, het beestje beschikt over het vermogen om zich in geen tijd om te toveren tot schitterende vliegende vlinder. Wellicht zit mijn tuin vol met van die rupsen en andere beestjes die ik tijdens mijn drukke bezigheden nooit opmerk. Vol wonderen waar ik nooit bij stilsta. Ze vormen de evidentie van de natuur.

En plots komt de vraag op wat er zou gebeuren als de elektriciteit eens zou uitvallen in onze bedrijven? Als de directeur en zijn discipelen een kwartier, een uur, een dag zonder pc, zonder e-mail, zonder spreadsheets en balanced scorecards zouden moeten doorbrengen? Zouden ze dan ook niet eventjes de wonderen in hun bedrijf kunnen zien? In plaats van rapporten en samenvattende cijfers, zouden ze het echte werk kunnen zien. En zien dat een productieband laten draaien veel meer is dan kosten, hulpbronnen en grondstoffen optimaliseren. Het is het wonder dat zich elke dag opnieuw afspeelt tussen mensen die ingespeeld op elkaar ervoor zorgen dat u en ik choco op onze boterham kunnen smeren.  Gekozen uit wel vijftig variëteiten.

Even maar. Even alle pc’s van de bedrijfsleiding stil leggen en vragen om eens te wandelen door het bedrijf, op een bankje te gaan zitten in de fabriekshal, meer niet, om alle wonderen te observeren. Zoals ik, even maar, ging zitten op een bank in zon.