“Het is al 22 dagen droog”, zei Frank. “Uitzonderlijk voor de tijd van het jaar.” En meteen denkt iedereen opnieuw aan de opwarming van het klimaat. “Dat dit toch wel weer geen toeval kan zijn. Onze Aarde warmt op! Weg de strenge winters en natte aprilse grillen.”
Niets is echter minder waar. De droge maand april is doodgewoon een gevolg van een wedstrijd. Een weddenschap eigenlijk. Een recordpoging.

Vorige maand, in maart dus, hadden de regendruppels een weddenschap met elkaar afgesproken. Ze zouden proberen de zwaartekracht tegen te werken door zich hard aan elkaar vast te houden, een beetje in een boogvorm, om zo te vermijden dat ze naar beneden kletterden. Het is eigenlijk een principe dat ze vaker toepassen, om te vermijden dat de Aarde permanent in een tranendal zou ondergedompeld worden. En nu hadden ze het idee opgevat om toch nog eens een recordpoging te ondernemen.

En zo hingen ze daar nu al 22 dagen. Zich sterk aan elkaar vastklemmend, een beetje een romaanse boog vormend om zo het gewicht van de wolken te kunnen dragen.
Bij de vorige recordpoging waren ze op 18 dagen gestrand. De 18de dag had één druppel, slechts één druppel, er de brui aan gegeven. Niet dat hij 18 dagen zat genoeg vond, neen, het was een typisch geval van egotripperij. Als je zo 17 dagen in de lucht hangt, dan durf je wel eens te denken dat het vanzelf gaat. Dus na 17 dagen was er zo één druppel die dacht dat hij het wel alleen kon. Immers, het ging zo vlot en gemakkelijk. Om wat meer in de kijker te lopen en zich te onderscheiden van de rest, maakte hij zich los van de groep in de veronderstelling dat hij zo ook wel in de lucht zou blijven. Niets was echter minder waar. In geen tijd plensde hij naar beneden, tegen de straatstenen. En wat meer was, kort daarna donderden alle andere druppels quasi allemaal samen met een hels kabaal naar beneden. Een zondvloed was geboren. De andere druppels waren immers verzwakt van het krampachtig vasthouden en toen één druppel de boog verzwakte waren ze niet meer in staat de rest samen in de lucht te houden. Voeg daarbij hun verontwaardiging en frustratie en je begrijpt dat een deel van hun energie vergleed en ervoor zorgde dat het pijpenstelen regende. Allemaal de schuld van die ene druppel, die dacht dat hij het wel alleen kon.

En nu was het bijna weer zover. Na 22 dagen waren er alweer enkele druppels die hadden geopperd dat ze het wel alleen konden, dat ze dat hele team niet nodig hadden. Maar gelukkig was er wolk vol sneeuwvlokken, die zich de vorige regenwolk herinnerde. Hij vertelde het verhaal van die ene druppel…En zo kon hij verhinderen dat er weer eens wateroverlast was.

Dus, telkens als het even een tijdje droog is, denk aan al die macho-regendruppels, die sukkels die hun energie weer eens aan het verspillen zijn aan nutteloze zaken. En als het enkele dagen later dan regent alsof Noah zijn ark moet bovenhalen, denk aan het team dat uit elkaar is gevallen.
Wie wedstrijdjes nastreeft (wie ambieert er nu in godsnaam om zolang mogelijk in de lucht te blijven hangen), wordt rap moe en geraakt makkelijk gefrustreerd.
Wedstrijden en competitie zijn niet echt bevorderlijk voor sustainable growth. Dit is een ernstige denk-shift voor menig bedrijf…

Kiss & Ride

Voor haar zat een koppel hartstochtelijk te zoenen.  De zoen duurde lang, heel lang. De Kiss & Ride-parkeerplaats aan het station werd  ten volle benut. Maar dat zag ze allemaal niet. Ze zat in haar auto voor zich uit te staren. Te wachten tot de Zoeners er genoeg van hadden en de baan wilden ruimen. Ze was ook niet ongeduldig. Daarvoor was ze te diep in gedachten verzonken. Verdoofd keek ze door de voorruit van haar auto. Op de radio had ze net het bericht gehoord. Haar bedrijf was het hoofdpunt van het ochtendnieuws.

Volgens de nieuwslezer had haar bedrijf zeer slechte diensten geleverd aan de Overheid. De software die besteld was om de overheidsdienst te moderniseren, was na meerdere jaren nog steeds niet geheel opgeleverd en wat er van geïnstalleerd was, bleek niet te voldoen aan de behoeftes. En nog steeds volgens hetzelfde nieuwsbericht was haar bedrijf eenvoudig uitgedrukt geheel onbekwaam. Het ochtendnieuws is de schandpaal van de 21ste eeuw. Elke ochtend wordt er wel iemand anders aan genageld die dan tijdens de daaropvolgende verdiepende programma’s kan worden bekogeld. Om 8u, zonder kans op weerwoord, voor het oor van gans Vlaanderen. Je zou van minder het gevoel krijgen net een uppercut te hebben moeten incasseren.

Vorig jaar had ze nog fier als een gieter met haar vrienden gevierd in café De Ossekop op haar aanstelling tot analist bij het bovengenoemd bedrijf. En dan nog in een heel belangrijk project voor de Overheid. Haar ouders waren ook zo trots. Ze zou een sleutelfunctie innemen tussen de programmeurs en de “gebruikers”. Een jaar later had ze wel ondervonden dat het niet zo vlot ging maar ze had een goeie band opgebouwd met haar tegenpool bij de overheid. En ook al ging het niet echt  goed, ze verstonden elkaar, er was een groot vertrouwen gegroeid en ze deden alle moeite om de problemen die er waren op te lossen. Vanaf vandaag behoorde haar collega nu weliswaar tot het kamp van de “slachtoffers” en waren ze, als je het nieuwsbericht mocht geloven, geen vrienden meer. Zij behoorde tot de Incompetenten, haar collega tot de Oubollige Gebruikers die niet weten wat ze willen en niet flexibel zijn naar de informatica toe. Het nieuwsbericht maakte geen melding van hun beider vlijt en betrokkenheid in hun job.

O ja, ze vond dat haar bedrijf zich wel eens durfde aan te stellen als het met grootse eindejaarsevenementen aankwam om de klant te lijmen. En omgekeerd vond haar collega dat haar “Dienst” inderdaad af en toe wat veel tijd nodig had om in te zien dat informatie echt wel verandering vereiste. Maar al bij al bleven het aan beide kanten groepen van mensen die zich inzetten, de ene dag al meer dan de andere.  Niets daarvan in het nieuwsbericht.  Plaats voor nuance was er niet. Het nieuwsbericht is als een potloodstudie voor een schilderij. Je ziet ergens wel wat het moet voorstellen, maar de echte emotie die het doek moet afstralen, ontbreekt geheel.

En daar zat ze dan. De ene dag nog als een gek bezeten om haar werk (ook al voelde het soms aan alsof ze in een moeras ploeterde), de andere dag zich quasi schamend om te moeten zeggen dat zij inderdaad voor dat bedrijf in het nieuws werkte. Wat zouden haar ouders nu wel zeggen.

Alleen het koppel voor haar trok er zich niets van aan. Die zoenden alsof hun leven er vanaf hing. Plots merkte ze het vurige paar op toen de vrouw halsoverkop uitstapte, terug naar binnen boog voor een laatste kus en dan snel haar jas rechttrok. Ze lachte en heel even vergat ze de oorlogszone waar ze naartoe aan het rijden was.