Die dag vielen alle klokken stil. Allemaal. Om 12 uur. Tenminste dat dacht men. Want het had even geduurd vooraleer de eerste door had dat de klok was stil gevallen. Alle klokken. Polshorloges, wandklokken, de sprekende klok, zelfs de klokken die alomtegenwoordig van op computerschermen het heden naar je toeschreeuwden. De tijd stond stil. Of meer precies, de cijfers en de wijzers bewogen niet meer.

Aanvankelijk gebeurde er niets. Zoals gezegd, het duurde zelfs even voor de eerste het door had. Maar toen de eerste het doorhad en dit vertelde aan de tweede, die het aan de derde verder vertelde, toen begon het allemaal fout te lopen. Onzekerheid sloeg toe. Mensen geraakten in paniek. Hoe kon dit gebeuren? Waar was de tijd naartoe? Hoe laat was het nu? Zal ik nog op tijd zijn? Een vraag die compleet haar betekenis verloor. Als er geen tijd is, dan ben je altijd op tijd. Of nooit? Net zoals de tijd al-tijd een grote impact had gehad op mensen, zo bleek de afwezigheid van tijd een gelijkaardige, zo niet nog grotere invloed te hebben. De samenleving viel stil. Iedereen vroeg zich af hoe laat het was. Niemand wou nog verder werken. Bedrijven legden hun productie stil. Kan je immers overwerken als er geen tijd meer is?

Treinen verlieten het station niet meer. Was iedereen aanwezig? En moesten we nu wel vertrekken?
De enige plaats waar activiteit te bespeuren viel, was de kinderkribbe. Geen van de peuters was uit zijn lood geslagen. Geen van de peuters stopte met spelen. De tijd had geen vat op hun spel. Kraaiend van plezier lieten ze wagentjes rondrijden en poppen in wiegen slapen. Hoe lang dit nog zou duren, kon niemand zeggen.